Ας ανοίξουμε επιτέλους τα ματιά μας! – Η επιστολή των προσφύγων της Λαμπεντούσα

Η ανοικτή επιστολή της ομάδας «Λαμπεντούσα στο Αμβούργο» είναι μια κραυγή αγωνίας ανθρώπων που καταδιώκονται από το σύστημα, μια κραυγή που ναι μεν απευθύνεται στην γερουσία της Γερμανικής πόλης, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τον…κώλο μας,  πλην όμως μας αφορά όλους.

Μας αφορά κυρίως διότι στις μέρες μπορεί να μην ξεχνάμε να δούμε μια ταινία που μας ενδιαφέρει, να ασκήσουμε το χόμπι μας, να βγούμε μια βόλτα, να πιούμε τον καφέ μας χωρίς να μας ενοχλεί κανείς, να στραβωθούμε μπροστά στο χαζοκούτι, αλλά έχουμε ξεχάσει να είμαστε…άνθρωποι. Τούτη η επιστολή, μας αφορά γιατί έχουμε μάθει να αδιαφορούμε πλήρως για την ζωή του συνανθρώπου μας, γιατί έχουμε συνηθίσει σ’ αυτή την μαλακισμένη…αδιαφορία και γιατί το μόνο που μας ενδιαφέρει, πρώτα και πάνω από όλους, είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.

«Βαφτίσαμε» το πρόβλημα του πρόσφυγα και του μετανάστη πρόβλημα δικό του και τον αφήσαμε στην μοίρα του. Σχεδόν κάποιοι τους μίσησαν κιόλας, γιατί υποθετικά πάντα και χωρίς στοιχεία, οι μετανάστες και οι πρόσφυγες «αρπάζουν» τις δουλειές των ντόπιων. Λάθος μαλάκα, μου. Λάθος μεγάλο, διότι στις μέρες που ένιωθες εσύ καπιτάλας κι ήσουν απλά ένα κοπρόσκυλο που κονόμαγε, το μόνο που σε ενδιέφερε, ήταν να βρεις εσύ τον μετανάστη ή τον πρόσφυγα για να σκοτωθεί να ανέβει στην σκαλωσιά, διότι το ακριβό σου ρόλεξ και το πανάκριβο Λουί Βουιτόν που φορούσες, δεν σου επέτρεπαν τέτοιες «κασκαντεριές». Κι έπειτα σε βόλευε. Τον πλήρωνες πενταροδεκάρες.

Τι κι αν κινδύνευε για να έχεις εσύ το μερεμέτι σου; Ούτε που σε νοιαξε ποτέ. Ούτε που ρώτησες τι πέρασε ποτέ αυτός ο άνθρωπος για να φτάσει στο σημείο να πάρει μια βαλίτσα και αναζητήσει ένα καλύτερο μέλλον, Ούτε που ρώτησες τι τον ώθησε να βγει στην αναζήτηση ανθρώπων και όχι ανθρωπάριων, ικανών να σταθούν στο πλάι του, να του προσφέρουν μια ημέρα ζωής. Ούτε που ρώτησες, πως έφτασε να σου ζητά φραγκοδίφραγκα για να σου φτιάξει σχεδόν ολόκληρο το σπίτι. Παρά μόνο τον εκμεταλλευόσουν.

Και όταν πια σταμάτησε να σου κάνει τα χατίρια, απλά τον θεώρησες επικίνδυνο και καλλιέργησες την ξενοφοβία σου…

Διαβάσε λοιπόν…

Ανοικτή επιστολή της ομάδας «Λαμπεντούσα στο Αμβούργο» προς την γερουσία της πόλης.

«Εμείς, τα μέλη της ομάδας «Λαμπεντούσα στο Αμβούργο» δεν κρύβουμε την ταυτότητά μας. Οι ίδιες οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις είναι αυτές που κρύβονται από την ευθύνη τους, καθώς αρνούνται να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα.

Την 1η Μαίου του 2013, εμείς οι Λίβυοι πρόσφυγες του εμφύλιου πολέμου, εμφανιστήκαμε στο κοινό του Αμβούργου και κάναμε τις συνθήκες διαβίωσης μας στην πολή ορατές, εξηγώντας πρώτα από όλα γιατί ήρθαμε εδώ. Οι λόγοι για τους οποίους το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένου και του Αμβούργου, είναι υπεύθυνοι για την αναγνώριση και την πρακτική εφαρμογή του ιταλικού καθεστώτος των προσφύγων, μας ήταν επίσης σαφής.

Ζητήσαμε συνομιλίες με εσάς, την κυβέρνηση του Αμβούργου, ώστε να μπορέσετε να βρείτε μια πολιτική λύση στην τραυματική κατάσταση του να ζούμε χωρίς δικαιώματα. Αντίθετα εσείς, δεν έχετε ζητήσει ποτέ μέχρι σήμερα να συζητήσετε μαζί μας. Κρύβεστε πίσω από ένα δίκαιο, το οποίο αποτελεί απειλή για την ζωή μας. Μπορείτε να συνεχίσετε να αγνοείτε την πραγματικότητα, ισχυριζόμενοι ότι η επιστροφή μας στην Ιταλία είναι η μόνη (νομική) δυνατότητα, όμως εθελοτυφλείτε όταν σας ζητούν να αναγνωρίσετε την επικίνδυνη όψη της κατάστασης των προσφύγων εκεί.

Συζητήσεις με εμάς λοιπόν, δεν έγιναν ποτέ. Συνεπώς στις 22 Μαίου μπορέσαμε να βαδίσουμε προς το δημαρχείο της πόλης, ζητώντας να κουβεντιάσουμε. Μέσω αυτής της δράσης μάλιστα, το ευρύ κοινό και τα μέσα ενημέρωσης έλαβαν γνώση της κατάστασής μας. Πολλοί δε εξ’ αυτών εξοικειώθηκαν μαζί μας. Για περίπου έξι μήνες, κυκλοφορούσαμε δημόσια. Επιπλέον πρέπει να σημειώσουμε ότι στις μέχρι τώρα διαμαρτυρίες μας, μιλούσαμε με τους πολίτες καθημερινά, το ίδιο και με πολλούς τουρίστες.

Εκπρόσωποι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ιερείς και ιμάμηδες, δάσκαλοι και μαθητές, ευρωβουλευτές και μέλη της Bundestag (σ.σ. Γερμανική Βουλή), μας έχουν επισκεφθεί. Εμείς εμφανιζόμαστε με τα ονόματά μας, τις ιστορίες μας. Ζητάμε ανοιχτά τα δικαιώματά μας και ανακοινώνουμε δημόσια τις συναντήσεις μας.

Δεν είμαστε γενικά κατά της χορήγησης χαρτιών στις αρχές, έτσι ώστε ο νόμος να αποφανθεί. Ζητάμε όμως να μας αναγνωριστεί και η απειλητική ζωή, η έκτακτη ανάγκη στην οποία βρισκόμαστε, ο φόβος για κάποιους ανθρώπους που απάνθρωπα θέλουν να προετοιμάσουν την απέλασή μας. Στην απελπιστική κατάστασή που βρισκόμαστε, πρέπει να γνωρίζουμε, τι θα μας μας συμβεί, αν εμείς οι ίδιοι παραδωθούμε στις αρχές. Προς το παρόν δεν γνωρίζουμε τι σχεδιάζεται και ζούμε με τον φόβο ότι η ευρωπαϊκή πολιτική θα καταστρέψει τις ζωές μας για ακόμη μια φορά.

Εδώ, θα θέλαμε να σας υπενθυμίσουμε ότι η μόνη συζήτηση που είχαμε όλο αυτό το διάστημα ήταν με έναν εκπρόσωπο του κέντρου προσφύγων και με έναν εκπρόσωπο της Κοινωνικής Αρχής. Την εποχή εκείνη η ανθρωπιστική βοήθεια ήταν τόσο αναγκαία, που καταφέραμε τελικά να μας επιτραπεί να έχουμε μια στέγη αντί να κοιμόμαστε στους δρόμους, βοήθεια που ήρθε κυρίως από τις εκκλησίες και τα τζαμιά. Μας είπαν ότι στο Αμβούργο δεν υπήρχε διαθέσιμο κατάλυμα διαμονής και ότι η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη. Μας διαβεβαίωσαν όμως, ότι θα προσπαθήσουν.

Ήμασταν έτοιμοι να υποβάλουμε έναν κατάλογο με τα ονόματά μας, στην περίπτωση που βρεθούν καταλύματα, ώστε κάποιοι άνθρωποι να σταματήσουν να ζουν στους κρύους και υγρούς δρόμους της πόλης, αλλά αυτό μετέπειτα εκλήφθηκε ως προετοιμασία για την επιστροφή μας στην Ιταλία. Οι πρώτες διαπραγματεύσεις λοιπόν απέτυχαν και καμία περαιτέρω συζήτηση μεταξύ μας δεν ζητήθηκε ποτέ.

Παράλληλα, σε μια συνέντευξη Τύπου που παραχωρήσαμε μαζί με τους δικηγόρους μας, δηλώσαμε ότι το Αμβούργο έχει τις νομικές δυνατότητες να μας φιλοξενήσει. Η παράγραφος 23 που αφορά την πράξη κατοικίας, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της προσπάθειας μας να διαφύγουμε από την Λιβύη μετά την κλιμάκωση του πολέμου τον Μάρτιο του 2011. Η παράγραφος αυτή δημιουργήθηκε, προκειμένου να αποφευχθούν περιπλοκές μεμονωμένων διαδικασιών για έναν μεγάλο αριθμό ατόμων που διαθέτουν τα ίδια κριτήρια. Και η εφαρμογή της παραγράφου αυτής, εναπόκειται στην διακριτική ευχέρεια της αντίστοιχης ομοσπονδιακής κυβέρνησης του κράτους, με την έγκριση πάντα του Ομοσπονδιακού Υπουργού Εσωτερικών.

Η πρότασή μας αυτή, απορρίφθηκε από το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Εσωτερικών. Και από την στιγμή που δεν έγινε αποδεκτή προσπαθήσαμε και πάλι να ανοίξουμε έναν νέο κύκλο συνομιλιών μαζί με τους δικηγόρους μας. Αποτέλεσμα αυτών, ήταν να υποβάλλουμε αρχικά ανώνυμες αιτήσεις για την διαμονή μας, αν και είχαμε αποφασίσει ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα προχωρούσαμε σε μια νέα αίτηση στην οποία θα αναγράφονταν το όνομα του εκάστοτε προσώπου. Η διοίκηση της πόλης τις απέρριψε όλες, παραθέτοντας απλά ένα απόσπασμα από τον νόμο.

Την ίδια στιγμή, συνεχίσαμε να προσελκύουμε το ενδιαφέρον του κοινού. Η υποστήριξη και η κατανόηση για την υπόθεσή μας αυξήθηκε σταθερά. Ωστόσο οι συζητήσεις και οι συνομιλίες σχετικά με το πως θα επιτευχθεί μια πολιτική λύση στο πρόβλημα, δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ.

Ακόμη και αυτή τη στιγμή κι ενώ η μνήμες από τα τελευταία θύματα της Λαμπεντούσα είναι ακόμη νωπές, προτιμήσατε να ξεκινήσετε μια αστυνομική επιχείρηση εναντίον μας. Απέναντι σε εμάς, που επιβιώσαμε από τον πόλεμο, αλλά και από το ταξίδι μας στην Λαμπεντούσα. Και αυτό είναι κάτι, που πρέπει να παραδεχτείτε ότι σοκάρει τον κόσμο.

Νόμοι παραβιάζονται σε μια διεστραμμένη διαδικασία. Και μπρος στη συναισθηματική φόρτιση, θεωρείτε ότι το κοινό θα υπερασπιστεί τα μέτρα αυτά, φροντίζοντας παράλληλα να κάνετε μια λανθασμένη παρουσίαση της κατάστασης μας. Κατά συνέπεια λοιπόν, οφείλουμε να διευκρινήσουμε…

1. Είμαστε στην διάθεσή σας για την έκδοση νόμιμων εγγράφων. Ίσως αυτό να βάλει ένα ερωτηματικό στην όλη λειτουργία της αστυνομίας.
2. Δεν κρύβουμε την ταυτότητά μας, αντίθετα, είμαστε παρόντες και οι περισσότεροι κυκλοφορούμε δημόσια στην πολή.
3. Δεν ζητούμε άσυλο, επειδή έχουμε περάσει ήδη τις σχετικές διαδικασίες στην Ιταλία. Μια δεύτερη παρόμοια διαδικασία θα ήταν περιττή, ενώ δεν θα είχε και κανένα νόημα νομικά.

Είμαστε πραγματικά υπεύθυνοι για το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι στην πόλη, έχουν σταθεί στο πλευρό μας. Έχουμε δηλώσει κατ’ εξακολούθηση, από που ήρθαμε, γιατί ήρθαμε και γιατί είμαστε εδώ, όμως στον αγώνα αυτό, είμαστε αντιμέτωποι με κακούς ισχυρισμούς και σκληρή καταστολή. Ακόμη κι έτσι ωστόσο, δεν θα πάψουμε ποτέ να πιστεύουμε, ότι ο σκοπός ο δικός μας είναι ο δίκαιος.

Ένα πρόβλημα τόσο σύνθετο και ευαίσθητο όπως αυτό που βιώνουμε , δεν μπορεί να λυθεί με τη βαριοπούλα. Οι επικοδομητικές συζητήσεις μεταξύ μας, αλλά και με τους αρμόδιους εκπροσώπους της πόλης θα πρέπει να είναι η μοναδική διέξοδος στον φαύλο κύκλο της κλιμάκωσης, που έχει συμπαρασύρει ολόκληρο το Αμβούργο.

Εμείς, η ομάδα «Λαμπεντούσα στο Αμβούργο» δηλώνουμε την προθυμία μας να μιλήσουμε και να ανανεώσουμε για μία ακόμη φορά την προσφορά μας για συζητήσεις. Τα τηλέφωνα μας, καθώς και αυτά των δικηγόρων μας, σας είναι γνωστά…»

1397101_10151732696279423_244228146_o

Advertisements

One thought on “Ας ανοίξουμε επιτέλους τα ματιά μας! – Η επιστολή των προσφύγων της Λαμπεντούσα

  1. Παράθεμα: Φρανκφούρτη: Πράξη αλληλεγγύης για την προσφυγική ομάδα «Λαμπεντούζα στο Αμβούργο» | Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s