Volker Ippig: Το επαναστατικό σύμβολο της St. Pauli (video)

Ipping

Ο Φόλκερ Ίπιχ

Ανέκαθεν η θέση του τερματοφύλακα θεωρούνταν η πιο δύσκολη από όλες τις υπόλοιπες. Ο θρύλος μάλιστα αναφέρει, ότι για να την ακολουθήσεις, πρέπει να είσαι και λίγο τρελός. Διότι οποιοσδήποτε άλλος παίκτης εξαρτάται και συνεργάζεται με τους υπόλοιπους μέσα στον αγωνιστικό χώρο.

Ο τερματοφύλακας όμως, δεν εξαρτάται από κανέναν. Μόνο από τις ικανότητές και τα αντανακλαστικά του. Με λίγα λόγια για να είσαι τερματοφύλακας πρέπει να είσαι και λίγο…επαναστάτης. Να μιλάς στους υπόλοιπους, να τους κατευθύνεις και παράλληλα να τους εμψυχώνεις.

Βέβαια, στην ιστορία του ποδοσφαίρου, υπάρχουν μεγάλοι τερματοφύλακες, που ακολούθησαν παράλληλα και τον μοναχικό δρόμο στην ζωή. Όπως για παράδειγμα ο Volker Ippig, ο γερμανός γκολκίπερ που έμελλε να αποτελέσει σύμβολο, αγωνιστικού και κοινωνικού αγώνα για τους…ούτως ή άλλως διαφορετικούς οπαδούς της St. Pauli.

Γεννημένος στο Λενσάν, μια πόλη περίπου 100 χιλιόμετρα βόρεια του Αμβούργου, δεν έζησε ποτέ την πλούσια ζωή. Ακόμη και για την εκπαίδευσή του, έπαιρνε το λεωφορείο προκειμένου να φτάσει στις αθλητικές εγκαταστάσεις της ομάδας του. Μερικές φορές αυτό λειτουργούσε, άλλες του δημιουργούσε πρόβλημα και καθυστέρηση. Ωστόσο, δεν άλλαξε ποτέ τις συνήθειες του.

Τουλάχιστον μέχρι την δεκαετία του 80’ όταν και παράλληλα με την μεταγραφή του στη St. Pauli, αποφάσισε να πιάσει σπίτι κοντά στην πολυφημισμένη οδό Reeperbahn, που αποτελούσε φυτώριο ριζοσπαστικών αριστερών πολιτικών ιδεών και δράσης.

Η Hafenstrasse και οι καταλήψεις

Στις αρχές της δεκαετίας του 80’ στους δρόμους γύρω από το λιμάνι του Αμβούργου και συγκεκριμένα στην περιοχή του St. Pauli, χιλιάδες Γερμανοί συγκεντρώνονταν στα μπαρ και στις καταλήψεις προκειμένου να συζητήσουν κρίσιμα πολιτικά ζητήματα. Βλέπετε από τότε, στην οδό Hafenstrasse όπου υπήρχαν και τα περισσότερα υπό κατάληψη κτίσματα, είχαν ξεκινήσει οι εντάσεις και οι σκληρές μάχες με την αστυνομία και τους φασίστες.

1345358792Και για να γίνουμε και πιο συγκεκριμένοι. Στο κίνημα των καταληψιών στην περιοχή του St. Pauli, τα κτήρια της Hafenstrasse ήταν ένα κεντρικό σημείο για διάφορες κοινωνικές συγκρούσεις που διόγκωσε την αντίδραση προς το κράτος. Στα τέλη του 1984 και του 1990 οργανώθηκαν κινητοποιήσεις στις οποίες συμμετείχαν χιλιάδες άνθρωποι που εναντιώθηκαν στην πολιτική του ΝΑΤΟ, των πυρηνικών εργοστασίων και των πολιτικών κρατουμένων, υποστηρίζοντας την διεθνή αλληλεγγύη.

Το 1987, όταν και το κράτος προσπάθησε να πάρει τα κτήρια με την βία, οι σφοδρές συγκρούσεις με την αστυνομία έγιναν σχεδόν καθημερινότητα και αυτό είχε ως αποτέλεσμα την κατασκευή οδοφραγμάτων, προκειμένου να προστατευτεί το εγχείρημα , ενώ παράλληλα ένας πειρατικός ραδιοφωνικός σταθμός, ο “RadioHafenstrasse” ξεκίνησε την λειτουργία του προκειμένου να παρέχει πληροφορίες για την κατάσταση στους δρόμους. Οι μάχες με την αστυνομία, διήρκεσαν οχτώ μέρες και επαναλήφθηκαν τρία χρόνια αργότερα (1990), με το πρόσχημα ότι στα κτήρια της Hafenstrasse ζούσαν και μέλη της ΡΑΦ.

Με βάση το συμπέρασμα αυτό, η ηγεσία της Αστυνομίας σε συνεργασία με τον τότε γενικό εισαγγελέα του Γερμανικού κράτους, εξαπέλυσε επίθεση για την εκκαθάριση των καταλήψεων, επιχείρηση στην οποία συμμετείχαν 1000 αστυνομικοί, χωρίς ωστόσο να βρεθεί καμιά αληθινή απόδειξη, ώστε να στηριχτούν κατηγορίες.

Άμεσα επηρεασμένη από αυτό το πολιτικό σκηνικό, η κερκίδα των οργανωμένων της St. Pauli απέκτησε μια άλλη οντότητα. Μια διαφορετικότητα από όλες τις άλλες, γεγονός που γοήτευσε τον Volker Ippig και τον ταύτισε με τα ριζοσπαστικά στοιχεία που αποτελούσαν την βάση των οπαδών της ομάδας.
Και για τους οπαδούς όμως, κανένας άλλος ποδοσφαιριστής δεν ενσωματώθηκε τόσο πολύ στις αρχές τους, όσο ο Ippig, ο οποίος σε αντίθεση με άλλους ποδοσφαιριστές (βλ. Paul Breitner) δεν δήλωνε επαναστάτης μόνο για το θεαθήναι. Ήταν αληθινός.

cn-hafenstrasse-DW-Politik-HamburgΜερικές φορές μάλιστα, οι πολιτικές του πεποιθήσεις έγιναν πιο σημαντικές από το ποδόσφαιρο. Είναι χαρακτηριστικό, πως δεν δίστασε να διακόψει για κάποιο διάστημα την καριέρα του, προκειμένου εργαστεί σε ένα νηπιαγωγείο για παιδιά με ειδικές ανάγκες, ενώ στα 18 του ταξίδεψε στη Νικαράγουα προκειμένου να εργαστεί δίπλα στους Σαντινίστας για την ανάπτυξη της χώρας.

Όταν επέστρεψε στο St. Pauli, έζησε για λίγο στις καταλήψεις της Hafenstrasse παρέα με οπαδούς της ομάδας, ενώ όταν ξεκίνησε και πάλι το ποδόσφαιρο έγινε πραγματικό σύμβολο για τους οπαδούς. Για τον λόγο αυτό, κάθε φορά που έμπαινε στον αγωνιστικό χώρο του «Millerntor» ύψωνε την σφιγμένη του γροθιά στον ουρανό.

Το απότομο τέλος της καριέρας του

«Ουδείς μπορεί να ξεφύγει από το πεπρωμένο του» δήλωνε συχνά ο Ίπιx και μάλλον δεν είχε άδικο. Η καριέρα του, ως ποδοσφαιριστής τελείωσε το 1991, σε ηλικία 29 ετών μετά από έναν τραυματισμό στην προπόνηση, από τον οποίο έσπασε την σπονδυλική του στήλη. Συνέχισε για λίγους μήνες ακόμη, αλλά σε ένα ματς με την Braunsweig, στο οποίο η St. Pauli ηττήθηκε με 2-0 ο πόνος τον λύγισε και αποφάσισε να αποχωρήσει.

Οκτώ χρόνια αργότερα, εργάστηκε ξανά στον αγαπημένο του σύλλογο, αυτή τη φορά ως προπονητής τερματοφυλάκων, όμως η φιλοσοφία του γύρω από την αποθεραπεία των τραυματισμών με ομοιοπαθητική, τον έφερε σε σύγκρουση με τον τότε διευθυντή της ομάδας, Ντίετμαρ Ντέμουθ και τον οδήγησε στην αποχώρησή του, το 2003.

575687_643092919050974_996647724_nΈκτοτε εργάστηκε και σε άλλες ομάδες, με κορυφαία την Wolfsburg του Φέλιξ Μάγκατ, όπου και παρέμεινε μέχρι το 2008, ενώ στη συνέχεια επέστρεψε στη γενέτειρά του το Λενσαν όπου δημιούργησε μια σχολή τερματοφυλάκων. Παράλληλα συμπλήρωσε το προσωπικό του εισόδημα, δουλεύοντας στις αποβάθρες του λιμανιού του Αμβούργου, ως φορτοεκφορτωτής των εμπορικών πλοίων.

Σήμερα ο Ippig, γνωρίζει ότι αποτέλεσε ένα κομμάτι του ριζοσπαστικού κινήματος και είναι υπερήφανος για τις επιλογές της ζωής του. «Εξακολουθώ να τηρώ αυτές τις αρχές, αλλά ποτέ δεν θεώρησα τον εαυτό μου, έναν μεγάλο πολιτικό ιδεολόγο. Ήμουν περισσότερο ένας ελεύθερος στοχαστής» δηλώνει και δεν κρύβει την πικρία του, για τις τάσεις…μόδας που έχουν παρατηρηθεί στην αγαπημένη του ομάδα. «Κάποτε, το Millerntor ήταν ένα υπαίθριο εργαστήριο του γερμανικού ποδοσφαίρου, καθώς η στενή σχέση μεταξύ παικτών και οπαδών ήταν επιτυχής. Σήμερα δυστυχώς δεν συμβαίνει το ίδιο, σ’ αυτόν τον βαθμό που συνέβαινε στο παρελθόν. Ακόμη και η νεκροκεφαλή έχει γίνει ένα εικονίδιο αντι-κουλτούρας. Σαν τα μπλουζάκιά του Τσε Γκεβάρα. Και όπως συμβαίνει με πολλά σύμβολα, η υπερβολική έκθεση και η εξοικείωση με αυτά, βοηθούν στην απώλεια της αρχικής τους έννοιας».

Παρ’ όλα αυτά αναγνωρίζει πως…«ότι είμαι σήμερα, το οφείλω στο ποδόσφαιρο. Ξέρω ότι η καρδιά μου χτυπάει αριστερά και εκείνο που με χαροποιεί είναι ότι οι οπαδοί της ομάδας, έχουν ακόμη και σήμερα κοινωνικές και κοινοτικές αξίες. Και αυτό είναι το μεγάλο πλεονέκτημα της St. Pauli, έναντι των άλλων ομάδων».

Ippig2

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s